De wanhoop kust me, onmacht streelt me...mijn leven heeft het licht verlaten. De woede is ontstoken in mij.
Alles wat me is ontnomen... ik overleef door mijn geliefde aan mijn zijde.
Inspireer me tot nieuwe dingen.. en ik versla het MonSter in mij.
Zie mij kwestbaar en bang.. troost me met liefde zonder eigen belang

Om MS een plaats te geven in mijn leven heb ik in 2010 de schilderijen reeks gemaakt: "De kwestbaarheid van de naakte vrouw met MS".
Helaas is mijn situatie verslechterd en moet ik me verplaatsen met de elektrisch rolstoel om ergens te komen.
Wat mij het meest heeft geraakt is de eenzaamheid die je aanraakt en de mensen die je verlaten.
Als het huis stil is... en je wacht tot iedereen weer thuis komt.
Mijn leven maakt een nieuwe start waar ik mezelf weer moet vinden en moet overleven.
Schilderen doet pijn in mijn armen en handen en het lukt alleen in kostbare momenten.

Om dit weer te geven ben ik begonnen met een nieuwe reeks foto's en filmpjes die de eenzaamheid in zijn pure vorm laat zien.
Je laat voelen dat je wordt gemeden omdat je niet meer kan rennen.
Ik hoop dat deze foto's aan het eind van dit jaar in combinatie met de daaruit voortkomende schilderijen weer een prachtige expositie zullen vormen.

"waar is het, de waarheid van mijn leven"

Laat me je weer aanraken, je warmte voelen.
De vloer weer stabiel onder mijn voeten.
En alles weer helder zien.

Witte Kamer

Witte kamer: Utopie van wat er was, van wat er is verdwenen